adlex.web

+48572539218 +48698087507

lesny raj

©2019 by ADLEX-TURYSTYKA. Wszelkie prawa zastrzeżone

Bazylika Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej w Licheniu Starym

Monumentalna pięcionawowa bazylika z centralną kopułą zbudowana jest na planie krzyża. Składa się z części głównej, dzwonnicy, wieży oraz trzech okazałych portyków. Powstała z inicjatywy marianina Eugeniusza Makulskiego według projektu Barbary Bieleckiej. Głównymi konstruktorami byli Ryszard Wojdak i Marek Kin. Wzniesiona została w latach 1994–2004. Generalnym wykonawcą robót budowlanych była firma Budimex. Powstanie świątyni zostało sfinansowane z datków.

Jest to obecnie największa świątynia w Polsce i jedna z największych na świecie. Na placu przed bazyliką może zgromadzić się około 250 000 wiernych.

12 czerwca 2004 miało miejsce poświęcenie bazyliki, jako Wotum Kościoła Katolickiego na Wielki Jubileusz Narodzenia Chrystusa. Pierwszym kustoszem sanktuarium i proboszczem tamtejszej parafii został ks. Eugeniusz Makulski.

Zamek w Kórniku

Architektura zamku

Obecny kształt zamku nawiązuje do neogotyku angielskiego, jednego z historyzujących stylów popularnych w XIX w.

Główne wejście do zamku znajduje się od strony północnej. Charakterystyczną cechą jest zwieńczenie głównego okna nad wejściem łukiem Tudora. Jeszcze do okresu międzywojennego do zamku wchodziło się przez tak zwany „babiniec”, przedsionek w kształcie barbakanu, wyburzony w latach 1925–1939.

Strona zachodnia to rozbudowany architektonicznie taras z widokiem na jezioro Kórnickie i „Zwierzyniec”.

Strona południowa jest zdominowana przez łuk indyjski, wzorowany prawdopodobnie na Pawilonie Królewskim w Brighton, a pośrednio na muzułmańskiej architekturze Indii (łuk w Kórniku nosi wyraźne podobieństwo do łuków Tadź Mahal).

Od strony wschodniej nad zamkiem wznosi się neogotycka wieża, swoją elewacją z czerwonej cegły kontrastująca z resztą zamku, wybudowana dopiero podczas przebudowy zamku przez Tytusa Działyńskiego.

Zamek w Gołuchowie

Muzeum zamkowe

W przebudowanym zamku Izabella umieściła swoją kolekcję dzieł sztuki, przeznaczając go na ogólnodostępne muzeum, sama zaś zamieszkała w pobliskiej oficynie (dawnej gorzelni), tzw. pałacu Czartoryskich.

Po śmierci Izabelli w 1899 majątek, przekształcony w ordynację (wraz z obowiązkiem opieki nad muzeum), odziedziczył jej bratanek, książę Witold Czartoryski (ordynat). Gołuchów pozostawał w rękach rodziny Czartoryskich aż do wybuchu II wojny światowej. W czasie wojny zbiory dzieł sztuki rozproszone, a zamek częściowo zdewastowany.

Od 1951 w zamku mieści się oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu z ekspozycją zabytkowych wnętrz i dzieł sztuki. Galeria ma w swoich zbiorach prace takich artystów jak: Frans Floris (Ostatnia wieczerza) oraz część zbioru starożytnych waz greckich pozyskanych przez Jana Działyńskiego z wykopalisk w Noli, Capui i Neapolu (tzw. wazy gołuchowskie), zaś w oficynie Muzeum Leśnictwa i restauracja.

Pałac w Rogalinie

Galeria obrazów
Galeria malarstwa mieszcząca się w budynku z 1910 roku zawiera zbiory gromadzone przez czterdzieści lat przez Edwarda Raczyńskiego i zgodnie z jego wolą udostępnia dla zwiedzających około 250 z ponad 300 prac ocalałych z pierwotnego zbioru. Galeria ma w swoich zbiorach prace takich artystów jak: Teodor Axentowicz (Portret damy w czarnej sukni (Janiny Poznańskiej)), Olga BoznańskaJulian FałatAleksander GierymskiJacek Malczewski (MelancholiaTobiasz i Parki), Jan Matejko (Dziewica Orleańska), Leon WyczółkowskiStanisław WyspiańskiAlbert BesnardMaurice ChabasWlastimil Hofman czy Paul Delaroche. Galeria stanowi oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu.

Poznań

Poznań znajduje się w środkowo-zachodniej Polsce, w środkowej części województwa wielkopolskiego. Miasto położone jest na obszarze trzech mezoregionów fizjograficznych: zachodnia część na Pojezierzu Poznańskim, wschodnia na Równinie Wrzesińskiej, a najstarsza część miasta znajduje się na dnie zorientowanego wzdłuż osi północ-południe Poznańskiego Przełomu Warty. Te trzy obszary są częściami makroregionu Pojezierze Wielkopolskie.

Poznań położony jest w dolinie rzeki Warty, a także w dolinach mniejszych cieków: BogdankiCybiny i Głównej.

Według danych z 1 stycznia 2012 r. powierzchnia miasta wynosi 261,91 km²[2]. Rozciągłość granic administracyjnych Poznania na osi północ-południe wynosi ok. 22 km, a na osi wschód-zachód ok. 21 km.

Poznań stanowi centralną część aglomeracji poznańskiej. Miasto graniczy z 11 gminami powiatu poznańskiego, w tym z dwoma miastami – Luboniem i Swarzędzem.

Antonin

Pałac jest drewniany, oszalowany, na podmurówce, zbudowany na planie krzyża greckiego – korpus główny o kształcie oktagonalnym, do którego dobudowano cztery niższe skrzydła. Elewacja pomalowana jest na kolor tzw. żółci cesarskiej (niem. Kaisergelb). Całe wnętrze korpusu głównego zajmuje wielka, trójkondygnacyjna sala o ozdobnym stropie, wsparta na filarze mieszczącym przewody kominowe z kominków, przyozdobiona trofeami myśliwskimi. Dawniej odbywały się w niej koncerty. Jedno ze skrzydeł mieści klatkę schodową wiodącą na wewnętrzne balkony, prowadzące do pokoi mieszkalnych w pozostałych trzech skrzydłach.

Gościem Antoniego Radziwiłła w Antoninie był Fryderyk Chopin (dwukrotnie, w 1827 i 1829). Na elewacji pałacu znajduje się tablica upamiętniająca te wizyty, a przy wejściu na teren pałacowy umiejscowiony jest pomnik kompozytora. W latach 1939–1944 pałac był własnością Adolfa Hitlera po podarowaniu go w 1939 roku przez ówczesnego właściciela Księcia Michała Radziwiłła

Pałac Bagatela

Zespół rezydencjonalny powstał w drugiej połowie XVIII wieku jako stała siedziba właścicieli majątku Czekanów. Założycielem zespołu był Michał Biernacki herbu Poraj, który odziedziczył majątek w 1768 roku.

Przekazy pisane odnotowują (pamiętnik Elżbiety Radziwiłłówny, siostry Ferdynanda i Karola Radziwiłłów – późniejszych właścicieli pałacu), że nazwa założenia „Bagatela” pochodzi z czasów, kiedy ojciec żony dziedzica Czekanowa Michała Biernackiego mając zamiar wybudować dwór dla córki i zięcia, stwierdził, że takie przedsięwzięcie to dla niego „bagatela”.

Pierwotna rezydencja była dworem parterowym, ze środkową częścią dwukondygnacyjną. Budynek usytuowano wykorzystując naturalne warunki leśnej polany, a park sukcesywnie komponowano poprzez nowe nasadzenia. Majątek w rękach rodziny Biernackich był do 1877 roku, przejmowany przez kolejne pokolenia.

Pałac  Baszków

Miejscowość w powiecie krotoszyńskim, położona ok. 10 km na zachód od Krotoszyna.

Baszków, wymieniony po raz pierwszy w dokumencie z 1395 roku, był własnością, rodziny Baszkowskich, wzmiankowanej do początku XVI wieku, a po nich -  Zborowskich. Następnie dziedziczyli go Sieniutowie z pobliskich Zdun, a w 1664 roku stał się własnością Leszczyńskich. Majętność była w ich czasach dzierżawiona. W 1696 roku, Rafał Leszczyński, wojewoda łęczycki, przekazał posiadłość synowi Stanisławowi, a ten sprzedał ją w 1738 roku, wraz z innymi wsiami, Sułkowskim.

W 1791 roku Antoni książę Sułkowski, wojewoda kaliski i dziedzic klucza zdunowskiego, baszkowskiego oraz kobylińskiego, sprzedał Baszków Maksymilianowi Mielżyńskiemu herbu Nowina, pisarzowi Wielkiemu Koronnemu, wojewodzie kaliskiemu, ożenionemu z Katarzyną z Czapskich. Po nich dobra odziedziczył ich syn Mikołaj,  sędzia pokoju powiatu krotoszyńskiego, ożeniony z Brygidą ze Sczanieckich. Z jego inicjatywy wzniesiona została w Baszkowie nowa, klasycystyczna rezydencja. Zamieszkał w niej następnie jego syn Aleksander, ożeniony z Katarzyną z Potulickich, z której inicjatywy rozplanowane zostało około 1840 roku nowe założenie parkowe, powstałe z pewnością w miejscu wcześniejszych ogrodów. 

Zadłużony przez Aleksandra Mielżyńskiego majątek, w 1860 roku przeszedł w ręce rodziny Reuss, która rozbudowała pałac o przyległe od północy skrzydło oraz zmieniła nieco dekorację elewacji. W 1913 roku posiadłość kupił książę Olgierd Czartoryski, który zamieszkał tutaj po ślubie z Mechtyldą z Habsburgów i pozostawał właścicielem dóbr do II wojny światowej.

Borków Stary

Borków Stary – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, w gminie Żelazków.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1261 roku.

Pałac w Broniszewice

Pałac z końca XIX w. 
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1393 r., kiedy to jej właścicielem był kanonik kujawski, Mikołaj Broniszewski. Stanowiła gniazdo rodowe Broniszów. W 1403 r. wzmiankowany był Bronisz z Bronieszewic, a w 1437 r. Stanisław z Broniszewic, który w 1446 r. sprzedał połowę wsi Janowi Suchorzewskiemu h. Zaremba. Drugą część wraz z połową młyna na Prośnie i z połową "dziedziny" w Węgierkach sprzedał temuż Suchorzewskiemu Jan z Broniszewic. W 1411 r. we wsi powstała pierwsza parafia. Jako kolejnych właścicieli popularne źródła podają Suchorzewskich, jednak jeszcze przez wiele lat niektóre części znajdowały się w rękach Broniszów. Niektóre źródła podają, że pieczętowali się herbem Pomian co jest błędem, ponieważ wg herbarza Bonieckiego byli oni herbu Wieniawa. W XVII w. części B. dzierżył także Stanisław Kosowski, który w 1634 r. sprzedał je za 28 tys. złp. księdzu prepozytowi, proboszczowi w Choczu Świętosławowi Lipskiemu, sekretarzowi królewskiemu. 2 lata później swoją część sprzedał Lipskiemu za 21 tys. złp. również Piotr Suchorzewski. W 2. poł. stulecia wieś odziedziczył Jan Lipski. którego synowie: Stanisław - kanonik kamieniecki, Wojciech i Wacław, sprzedali ją w 1673 r. za 38 tys. złp Janowi Wielowiejskiemu. Ten ożenił się z Zofią Miaskowską h. Bończa, z którą miał syna Łukasza. Ten był dziedzicem, a także proboszczem i kuratorem kościoła oraz dziekanem kamienieckim. W 1. poł. XVIII w. dziedzicami byli Kazimierz i Maksymilian Wielowiejscy, którzy kontraktem spisanym w Kaliszu w 1749 r. sprzedali B. i Polskie Józefowi z Osin Wężykowi h. Wąż, staroście niżyńskiemu za kwotę 120 tys. złp. Wężyk pełnił jeszcze później funkcje kasztelana konarskiego (w l. 1768-1771), miecznika wieluńskiego (w l. 1758-1768) i konsyliorza woj. wielkopolskich w konfederacji radomskiej w 1767 r. Ożeniony był z Heleną Jordan z Zakliczna h. Trąby (Brzezina). W B. rodziły się ich dzieci, m.in. Teresa zamężna za Franciszka Stadnickiego i Konstancja, która wyszła za Pawła Skórzewskiego h. Drogosław. Józef zmarł przed 1775 r. a dobra odziedziczyli Skórzewscy: Paweł, a następnie Michał, podkomorzy poznański, ożeniony z Ludwiką Hutten-Czapską h. Leliwa. Michał w 1786 r. był oficjalnym właścicielem B. i Polskiego. Ciekawostką jest fakt, że musiał spłacić proboszczowi w B., Ignacemu Glińskiemu prowizje od testamentów i różnych fundacyj, począwszy od 1611 r. Po śmierci Michała w 1789 r., dobra odziedziczyły częściowo dzieci Stadnickich: Antoni, Ignacy, Anna, Tekla i Helena, jednak kolejnym dziedzicem B. został syn Michała - Józef Ignacy Wojciech Skórzewski. Ożeniony był dwukrotnie: z Magdaleną Sierakowską h. Ogończyk i Heleną Lipską h. Grabie. Z tego drugiego związku pochodziły dzieci: Ignacy, Rajmund, Hilary, Marianna, Józef, Wiktor i Antoni. Dziedzicem B. i Polskiego został Józef (1798-1855), który ożenił się z Józefą Niemojewską h. Wieruszowa. Z tego związku pochodziły dzieci: Jan Makary, Ludwika, Michał Leon Makary, Andrzej, Antoni i Leopold Doroteusz Makary Florenty. Majątek odziedziczył Andrzej (1827-1898), który ożenił się z Anną Unrug h. własnego. Mieli 6 dzieci: Helenę, Józefę, Kazimierza, Annę, Gabrielę, Mariannę i Michała. Andrzej Skórzewski sprzedał majątek Władysławowi Przyłuskiemu, który nie był dobrym gospodarzem i w 1862 r. Broniszewice wystawione zostały na przymusową subhastę. 5 listopada 1862 r. wieś nabył za 174316 talarów Edmund Taczanowski h. Jastrzębiec z Woli Książęcej. Był generałem polskim, zasłużonym w powstaniu styczniowym (1863 r.). Ożenił się z Anielą Baranowską h. Łodzia (1842-1914), z którą miał 6 dzieci: Stefana, Stanisławę, Katarzynę, Anielę, Józefa i Wladysława. Około 1870 r. jakimś sposobem majątek przejęła siostra Anieli - Maria, od imienia której nazwano południową dzielnicę B. Marianinem. Inne części to: opisywana część pałacowa - Podwórze; Polskie, obecnie nazwane Polskim Starym; Stara Wieś z kościołem św. Michała Archanioła i plebanią oraz Mazury, których nazwa pochodziła od nazwiska gospodarza - Mazurka. Maria Antonina Baranowska w 1868 r. wyszła za Stanisława Dunina h. Łabędź (1831-1883). Po śmierci męża zwana była hrabiną Duninową. W czasie jej rządów B. dzieliły się na wieś z 30 domami i 296 mieszkańcami wyznania katolickiego oraz dominium o pow. 5149 mórg. W jego skład wchodziły też: Ostrówek i folwark Polskie. Na terenie dominalnym znajdowało się 26 domów z 460 m-cami, w tym 8 ewangelików, reszta katolicy; 158 analfabetów. W 1877 r. hrabina sprzedała B. niemieckim żydom z Pleszewa, Moritzowi i Isaakowi Brandtom. 15 lat później dla Józefa Brandta wzniesiony został obecny pałac, a w jego otoczeniu założono park krajobrazowy. W 1896 r. areał majątku liczył 1336 ha, w tym 1066 ha ziem uprawnych. W 1903 r. majątek od Brandta kupiła pruska Komisja Kolonizacyjna, która w 1907 r. poddała go parcelacji. Wtedy też nastąpił podział wsi na Górkę i Dołek. Na powstałe gospodarstwa sprowadzono osadników niemieckich. W pałacu utworzono szpital, który znajdował się tutaj prawdopodobnie aż do wybuchu 2. wojny światowej. W okresie międzywojennym sołtysem Broniszewic był Jan Błaszczak, wybrany na posła Sejmu II RP. W 1930 r. wieś liczyła 822 m-ców.

Pałac Bugaj

Bugaj, jako majątek ziemski,był wymieniony w 1789 roku, jako własność należąca do generała Augusta Gorzeńskiego herbu Nałęcz. Generał był dziedzicem sąsiednich Koryt i Dobrzycy.
Później majątek przeszedł kolejno w ręce Kazimierza Turno i Heleny Wiktorii z Rogalińskich Turnowej.

 

W 1835 roku dobra Bugajskie kupił baron Henryk v.Kottwitz, a następnie Ludwik Bandelow.

W 1866 roku majątek odziedziczył jego syn Artur i jego żona Józefina Bandelow z Unruhów.

 

Od 1879r. do 1890 r. Bugaj należał do Fryderyki Bandelow baronowej v. Kottwitz.

 

W 1890 r. majątek kupił hrabia Józef Czarnecki herbu Prus III i odtąd był on w rękach rodziny,
aż do 1939 roku.

Na początku lat 20 XX wieku,majątek odziedziczył Zygmunt Czarnecki ( zm. 1939 r.),a po nim wdowa Izabela z Potockich. W czasie II wojny światowej w Bugaju mieszkał przesiedlony z Łotwy baron Wiktor von Vittenhof.

Po wojnie majątek podzielił losy innych polskich dworów. Zdewastowany i zrujnowany przez kolejnych powojennych właścicieli, trafił w 2008 roku w ręce Anny
i Włodzimierza Podonowskich herbu Łodzia.

Stary Chotów

W pobliżu najstarszego miasta w Polsce - Kalisza - położony jest Chotów, gdzie w zabytkowym szlacheckim dworku mieści się restauracja i hotel.

W okresie zaborów istotną rolę w polskim społeczeństwie odgrywała szlachta. To w jej rękach spoczywał obowiązek pielęgnowania kultury czy radzenia sobie w ciężkich realiach utraconej niepodległości. Właściciele Chotowa byli żywo zaangażowani w działalność patriotyczną. Warto wiedzieć, że to tuż przy dworskim parku przebiegała granica pomiędzy cesarstwami pruskim a rosyjskim. Dzieje samej wsi są jednak znacznie starsze niż XIX wiek, bowiem pierwsza wzmianka na kartach historii pojawia się już w 1403 roku. Na przestrzeni lat władały nią takie rody jak Wyganowscy, Węgierscy, Niemojowscy czy Lisieccy. W 1668 roku istniał już stary dwór należący do Zofii i Jadwigi Rossowskich. Dzięki przeprowadzonej wizji majątku w 1721 roku wiemy jak wyglądało wówczas całe założenie.

Pałacyk Czechel

We wsi znajduje się eklektyczny dwór – willa z początku XX w. otoczony parkiem ze stawem, utrzymany w stylu renesansu północnego z pewnymi elementami secesyjnymi, o skomplikowanej bryle – wykuszesterczynybalkony, dekoracyjne szczyty, kule, iglice, strome dachy, częścią piętrowy, częścią parterowy-wykazuje biegłość rzemieślniczą architekta i budowniczego bez większego polotu artystycznego. Od lat powojennych do 2000 roku siedziba szkoły podstawowej.

Pałac Gutów

PIERWSZE UDOKUMENTOWANE WZMIANKI O GUTOWIE DATUJE SIĘ NA OKRES PANOWANIA DYNASTII JAGIELLONÓW, TJ. 1400 R. POTWIERDZENIE STANOWI NADANIE MISJONARZOM POZNAŃSKIM DZIESIĘCINY Z GUTOWA PRZEZ BISKUPA WOJCIECHA JASTRZĘBSKIEGO.

NAZWA MIEJSCOWOŚCI GUTÓW WYWODZI SIĘ OD NAZWISKA PIERWSZYCH WŁAŚCICIELI MAJĄTKU – RODU GUTOWSKICH (HERBU ŚLEPOWRON). RODZINA TA ZARZĄDZAŁA POSIADŁOŚCIĄ PRZEZ OKOŁO 200 LAT (TJ. OD POCZĄTKU XIV DO KOŃCA XVI WIEKU).

PO RODZINIE GUTOWSKICH WŁAŚCICIELKĄ CZĘŚCI GUTOWA WRAZ Z DWOREM ZOSTAŁA MAŁOLETNIA MARIANNA SKĄPSKA HERBU TOPÓR. DO CZASU UZYSKANIA PRZEZ NIĄ PEŁNOLETNOŚCI PRAWNYM OPIEKUNEM DZIEWCZYNY BYŁ JEJ KREWNY WOJCIECH PRZESPOLEWSKI HERBU TOPÓR, WŁAŚCICIEL ODLEGŁEGO 4 KM OD GUTOWA, DROSZEWA.

Pałac w Pawłowicach

Pałac w Pawłowicach został zbudowany w 1864 roku przez Wilhelm'a von Pannwitz, który przybył do Pawłowic w 1863 roku. Był on Dostojnikiem Królewskim natomiast Pałac był jedną z inwestycji majątkowych. Jednak ze względu na problemy finansowe stracił go na rzecz Zarządu Okręgu Górnego Śląska.

W latach 70. XIX wieku dzierżawcą Pałacu i majątku został Rittmeisen Mayer, któremu Pawłowice dużo zawdzięczają. To z jego inicjatywy wokół Pałacu powstał piękny ogród.

W okresie jego pobytu w Pałacu działy się dziwne historie. Mieszkańcom wsi opowiadał o nich Stróż Pałacu. Mówił on, że raz w roku przyjeżdżała nocą do Pałacu Czarna Bryczka, w której to niby był diabeł. Opowiadał też, że jeden pokój wymalowany był na czerwono. Pan Mayer co roku podejmował nową inwestycję, a ludzie uwierzyli w opowiadania stróża. Z rozpowszechnianych przez niego dziwnych historii powstało przekonanie, że pan Mayer ma konszachty z diabłem.

Po rządach pana Mayera pod koniec XIX wieku nastał kolejny dzierżawca - pan Hauck z Oleśnicy, u którego administratorem był pan Pasewald.

Kiedy do Pawłowic przybyli uczestnicy Powstań Śląskich ówczesnego pana osadzono w więzieniu, które znajdowało się w Praszce. Powstańcy zamieszkali w pałacu, jednak długo się nim nie nacieszyli, ponieważ z odwetem przyszli Niemcy, których popierała większość ówczesnych mieszkańców Pawłowic.

W 1928 roku majątek Pawłowicki podzielono i przekazano osadnikom, którzy przybyli tu z okręgów Warburga i Westfalii. Pałac stał się wówczas ich domem i to oni go rozbudowali.

Z informacji przekazanych nam przez Pana Gerarda Sierch, w domurowanej części pałacu znajdowała się straż pożarna, a w czasie wojny znajdował się tutaj obóz pracy dla kobiet. W latach 40. XX wieku w pałacu było przedszkole, do którego uczęszczał.

Pałac Miłosław

Pałac w Miłosławiu - zabytkowy pałac w Miłosławiu, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim.

Zlokalizowany jest w południowej części miasta.

Początkowo neorenesansowa willa (tzw. kasyno lub altana), zbudowana w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku według projektu Karla Friedricha Schinkela, rozbudowana w 1843-1844 (dobudowa dwóch skrzydeł ogrodowych oraz wieży według projektu Seweryna Mielżyńskiego) oraz ponownie w latach 1895-1899 (dobudowa skrzydeł oraz okazałego portyku na fasadzie frontowej).

Mielżyńscy, a później Kościelscy realizowali ideę "domu otwartego". W pałacu w Miłosławiu gościli między innymi: Wincenty PolTeofil LenartowiczWładysław SyrokomlaJózef Ignacy KraszewskiHenryk SienkiewiczWładysław ReymontHenryk WieniawskiJulian FałatLeon Wyczółkowski.

W 1882 w pałacu otwarto muzeum z galerią obrazów gromadzonych przez Mielżyńskich, później przekazaną, wraz z bogatymi zbiorami bibliofilskimi i numizmatycznymi Poznańskiemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk (obecnie w Muzeum Narodowym w Poznaniu). Pałac został spalony w 1945 przez ustępujących niemieckich hitlerowców. Powojenna (lata sześćdziesiąte XX wieku) odbudowa odtworzyła jedynie zewnętrzny klasycystyczny wygląd pałacu. W latach powojennych mieścił on różne instytucje publiczne, obecnie mieści się w nim Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego.

Pałac Laski

Laski – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w gminie Trzcinica.

Miejscowość już od XIII wieku była posiadłością rycerską. Znaczny rozwój odnotowała w XVII wieku dzięki zakonowi paulinów, którzy wznieśli tutaj drewnianą świątynię, stopniowo w późniejszych latach powiększaną. Po II rozbiorze Polski paulini musieli opuścić Laski, ale na stropie pozostawili herb swojego zakonu – palmę z dwoma lwiętami. Po gospodarnych braciach mieszkańcy odziedziczyli znakomicie prowadzony majątek ziemski i klasztor, późniejszą gorzelnię. W drewnianym kościele cmentarnym NMP Wniebowziętej warto przyjrzeć się figurze św. Rocha, będącej odbiciem człowieka w drodze: zmęczona twarz, pomarszczone czoło, suknia okryta peleryną, w ręce laska z węzełkiem, na prawej nodze rany, na nogach wysokie buty, obok leży pies – przyjaciel. We wsi znajduje się jeszcze jeden kościół – neogotycki, Niepokalanego serca Maryi, murowany, z II połowy XIX wieku. Obok – zespół obiektów poewangelickich: plebania, szkoła i przedszkole. W leżącym we wsi parku krajobrazowym znajduje się wzniesiony w 1908 roku renesansowy zamek i wieża z rozwiązaniami architektonicznymi renesansu śląskiego i elementami baroku. Dokonał tego właściciel Lasek, von Loesch.

Pałac Kotowiecko

Dwór zbudowany w 1842 roku dla Józefa Morawskiego, dobudowa skrzydła na pocz. XX w

Pałac Marchwacz

Z mroków dziejów Marchwacz wyłania się w roku 1136. Wówczas wieś była własnością kościelną, a dokładniej rzecz biorąc własnością arcybiskupów gnieźnieńskich. W latach 90. XVI wieku prymas Stanisław Karnkowski odkupił od kapituły gnieźnieńskiej Marchwacz i przeznaczył go na uposażenie dla powstałej przy kolegium jezuickim w Kaliszu bursy. Taki stan rzeczy miał się do roku 1773, kiedy to nastąpiła kasacja zakonu jezuitów, a wieś ponownie stała się własnością arcybiskupów gnieźnieńskich. Ćwierć wieku później, bo w roku 1797, dobra te zostały znacjonalizowane a następnie przez Prusaków darowane w prywatne ręce. W 1819 roku Marchwacz przejął Bonawentura Niemojowski, słynny przywódca opozycji sejmowej tzw. „kaliszan”, a w czasie powstania listopadowego prezes Rządu Narodowego Królestwa Polskiego. Po upadku powstania, władze carskie, Marchwacz w ramach represji skonfiskowały. Trzy lata po konfiskacie, tj. w roku 1837, żona Bonawentury, Wiktoria z Lubowidzkich, odkupiła rodzinny majątek, by w roku 1862 dobra te odsprzedać synowi, Kazimierzowi. Ostatnim „panem na Marchwaczu” był Wacław Niemojowski.