+48572539218 +48698087507

  • Pinterest
adlex.wizituwka.jpg

©2019 by ADLEX-TURYSTYKA. Wszelkie prawa zastrzeżone

Pałac w Mosznej

Budowla powstała w połowie wieku XVIII jako pałac barokowy. Obecny zamek zaczął powstawać w roku 1896, gdyż nocą 2/3 czerwca tego samego roku barokowy pałac częściowo spłonął. Stary pałac został odbudowany w pierwotnym kształcie, a do roku 1900powstała część wschodnia w stylu neogotyckim z oranżerią, a w latach 1911–1913 dobudowano skrzydło zachodnie w stylu neorenesansowym. Park jest częścią parku krajobrazowego z cennym drzewostanem (zgrupowane dęby szypułkowe) i rzadkimi skupiskami rododendronów.

W 1904, 1911 oraz 1912 roku gościem podczas polowań urządzanych przez Franza-Huberta hr. Tiele-Wiencklera był cesarz Wilhelm II. Rodzina Tiele-Winckler opuściła pałac wiosną 1945 roku. W ogrodzie pałacowym odkryto na początku XX wieku fragmenty piwnic, które H. Barthel w 1929 roku utożsamił z zamkiem templariuszy, miał on łączyć się podziemiami z zamkiem w Chrzelicach. Po II wojnie światowej podczas prac budowlanych natknięto się na ślady średniowiecznej palisady. Podczas II wojny światowej pałac uniknął zniszczeń. Urządzono w nim lazaret. W roku 1945 w pałacu kwaterowały oddziały armii radzieckiej. W tym okresie dewastacji uległa większa część wyposażenia pałacowego oraz wywieziono większość przechowywanych tam dzieł sztuki, głównie obrazów i rzeźb

Po wojnie umieszczano w pałacu na krótko różne instytucje, dopiero w 1972 roku stał się siedzibą sanatorium, a od 1996 roku Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Centrum Terapii Nerwic. W 1948 roku na części gruntów dawnego majątku powstała Państwowa Stadnina Koni. Od 2013 w pałacu funkcjonuje hotel i restauracja, a szpital został przeniesiony do budynku nieopodal.

W 1978 roku kręcono tu film „Test pilota Pirxa", a w 1985 roku „Lubię nietoperze".

Moszna_zlotu_ptaka.web
Moszna_zlotu_ptaka.web
Moszna_zlotu_ptaka.web
Moszna_zlotu_ptaka.web

Zamek w Głogówku

Dzieje zamku sięgają średniowiecza. Miasto było wzmiankowane wcześniej – w 1076, zaś w 1275 roku otrzymało prawa miejskie, które nadał mu książę Władysław Opolski. Prawdopodobnie tenże władca zainicjował wzniesienie warowni. Powstanie pierwszego zamku datuje się na przełom XIII i XIV stulecia. Zamek należał do książąt opolskich od czasów panowania Bolka I do 1532, kiedy po śmierci księcia Jana II Dobrego wygasła opolska linia Piastów.

Miasto i zamek przejęli na krótki okres Zedlitzowie. Małżeństwo Christiny von Zedlitz z Hansem Oppersdorffem, które miało miejsce w 1561 otworzyło nowy rozdział w historii zamku – Oppersdorffowie władali zamkiem do 1945 roku. Jeszcze w XVI wieku dokonano gruntownej przebudowy zamku: wpierw po 1561 roku rozebrano gotycki zamek z wieżą mieszkalną, w latach 1561–1571 Hans Oppersdorff wzniósł trójskrzydłowy gmach, wraz z kaplicą, stanowiący rdzeń zamku górnego, w 1584–1606 rozbudowano zamek górny dodając m.in. narożne wieże. Następnie po 1606 wyburzono przedzamcze, budując na jego miejscu zamek dolny, wraz z reprezentacyjną bramą oraz zabudowaniami gospodarczymi. Pomimo destruktywnej dla zamku okupacji Głogówka przez wojska szwedzkie podczas wojny trzydziestoletniej nie zaniechano prac budowlanych, co więcej, Georg III założył bibliotekę, uważaną później za jedną z największych na Górnym Śląsku. Ostatnim etapem rozbudowy było wzniesienie nowej, barokowej kaplicy.

W czasie potopu szwedzkiego i zajęciu Korony Polskiej przez Szwedów, w zamku głogowieckim rezydował od października 1655 roku przez dwa miesiące król Jan Kazimierz wraz z żoną Marią i 1800 osobowym dworem. Księstwo opolskie i raciborskie stanowiło uposażenie królowej Marii, a ówczesny właściciel zamku Franciszek Euzebiusz Oppersdorff, mógł odwdzięczyć się parze królewskiej za to, że kilka lat wcześniej w czasie wojny 30-letniej mógł schronić się najpierw na Wawelu, a później w królewskim zamku w Niepołomicach. Żona Oppersdorfa, Anna Zuzanna de Bess, była wcześniej dwórką królowej Marii. Na zamku organizowano sojusze międzynarodowe przeciwko Szwedom i spotkania z wojskowymi stojącymi po stronie króla. Jednym z dworzan przebywających na zamku był poeta barokowy Jan Andrzej Morsztyn. Ludwika Maria wyjechała z Głogówka 28 czerwca 1656 roku, sześć miesięcy po mężu.

Po bezpotomnej śmierci Franciszka Euzebiusza II w roku 1714 wygasła górnośląska linia rodu Oppersdorffów, a Głogówek wraz z zamkiem na krótko był pod opieką linii morawskiej, a następnie przejął go Władysław Franciszek z czeskiej linii Oppersdorffów. W pierwszej połowie XVIII wieku wykonano wystrój kaplicy oraz zespół portali. Kres świetności zamku położył pożar w 1800. Następnie, aż do 1848, obiekt był w stanie częściowej ruiny. W 1806 roku Franciszek Joachim Oppersdorff gościł tu Ludwiga van Beethovena, który uciekł do Głogówka przed wojskami Napoleona. Z wdzięczności za gościnę niemiecki kompozytor dedykował jemu swoją IV symfonię B-dur opus 60. Ocalał do dziś klawesyn, na którym grywał Beethoven, obecnie instrument prezentowany jest w Muzeum Wnętrz Zamkowych w Pszczynie. W 1849 zakończono odbudowę zamku, którego część zabudowań wzniesiono w stylu angielskiego neogotyku.

Ostatnim ordynatem zamku był Wilhelm Karol Jan. W roku 1945 uciekł on przed zbliżającą się Armią Czerwoną do zachodnich Niemiec, po wojnie zamek został przejęty przez władze polskie i stał się własnością gminy. Do lat 50. niszczejący zamek nie był objęty opieką konserwatorską. Pomimo adaptacji części zamku na schronisko młodzieżowe, muzeum regionalne, galerię malarstwa Jana Cybisa i domu kultury oraz drobnych prac remontowych zamek wciąż wymaga gruntownej konserwacji. W roku 2005 zamek sprzedano prywatnemu inwestorowi, jednak w 2013 wrócił on do gminy Głogówek.

Głogówek.web
Głogówek.web
Głogówek.web

Zamek w Otmuchowie

Nie wiadomo dokładnie, kiedy zostały wzniesione mury średniowiecznego zamku. Gród kasztelański, wzmiankowany w bulli papieskiejHadriana IV już w 1155, został ostatecznie przekazany przez Henryka Probusa, na mocy testamentu z 1290, biskupom wrocławskim. Tym samym zakończył się wieloletni lokalny spór Probusa z biskupem Tomaszem II o te dobra. W 1810 na skutek sekularyzacji miasto i zamek przeszły na własność państwa.

Po zakończeniu konfliktu odbudowano zamek na planie poprzednika, a główne prace budowlane prowadzone były w latach 13411376, za czasów biskupa Przecława z Pogorzeli. Budowla, z powodu mieszczącego się tam skarbca biskupów, była wielokrotnie atakowana, głównie przez husytów i zbrojnie sprawdzała się w walce. W latach 14841485 warownię rozbudował Jan IV Roth w stylu późnego gotyku, kładąc nacisk na modernizację systemu obronnego.

Kolejną zmianę przyniosły lata 15851596, kiedy to biskup Andrzej Jerin przekształcił średniowieczny zamek w renesansową rezydencję. Zrujnowany wojną trzydziestoletnią został odbudowany w latach 16251665 przez Karola Ferdynanda Wazę. Kolejne innowacje zamek zawdzięczał Ludwikowi Franciszkowi Neuburgowi. Za jego bytności w Otmuchowie powstało w zachodniej części skrzydło mieszkalne oraz nowy budynek zwany dolnym zamkiem (1706–1707).  W początkowej fazie wojny śląskiej w 1741 budowla uległa zniszczeniu od północnej oraz zachodniej strony; została wprawdzie odbudowana, jednak tylko częściowo, i pełniła od tej pory jedynie funkcję administracyjną. Biskup wyprowadził się z miasta przejętego przez Prusy.

Po wprowadzeniu w życie sekularyzacji zamek stał się własnością Hohenzollernów, którzy darowali go, za zasługi dla państwa pruskiego, Wilhelmowi von Humboldtowi (1830). Nowy właściciel zamieszkał w dolnym zamku i polecił rozbiórkę południowej oraz zachodniej części warowni, by uzyskany budulec przeznaczyć na renowację najlepiej zachowanego północnego skrzydła. W miejscu powstałej wolnej przestrzeni założono ogród. W 1929 zamek przeszedł na własność gminy Otmuchów, sprzedany przez prawnuka Wihelma – Bernarda von Humboldta-Dachroedena.

Otmuchów.web
Otmuchów.web
Otmuchów.web
Otmuchów.web
Otmuchów.web
Otmuchów.web

Zamek w Niemodlinie

W 1313 roku książę Bolesław, syn księcia opolskiego Bolka I, wzniósł nizinny, murowany zamek na miejscu XIII-wiecznej kasztelanii. Stara gotycka budowla wtopiła się całkowicie w późniejsze renesansowe mury, dlatego nie można odtworzyć jej wyglądu. Pozostałości gotyckiej zendrówki widoczne są w południowo-zachodnim skrzydle zamku.

Kilka razy w swojej wielowiekowej historii był niszczony i odbudowywany. Zniszczyli go husyci w 1428, pożar w 1552, ucierpiał w 1643 w czasie wojny trzydziestoletniej. Doszczętnie spalony w pożarze w 1552 roku, został przejęty w zastaw przez hrabiego von Logau, który następnie sprzedał go wraz z całym miastem Kasparowi von Pückler. Ten w 1581 roku rozpoczął odbudowę zamku, która trwała do 1591 roku.

Zamek w Niemodlinie, druga połowa XIX wieku.

Nowożytna rezydencja budowana była etapami (1573–1577, 1589–1592, 1610), a jej fundatorami była rodzina Pucklerów, zaś później (od XVII w.) Promnitzów. Czteroskrzydłowa budowla otaczała prostokątny dziedziniec otoczony arkadami. Po roku 1787, z inicjatywy nowego właściciela, hrabiego Jana II Nepomuka von Praschma, zamek zmienił wystrój wnętrz, dokonano licznych przeróbek na poszczególnych kondygnacjach. Prace z wieku XIX doprowadziły m.in. do zamurowania arkad pierwotnych krużganków i przebudowę kaplicy.

Szczególnie charakterystyczna jest sylwetka wieży bramnej, ozdobionej techniką sgraffito. Zachowały się też elementy dekoracji (stiuki, renesansowy kominek w sali południowego skrzydła, ornamenty kolebkowego sklepienia). Nad dawną istnieje kamienny most ozdobiony rzeźbami świętych. Właścicielem zamku w Niemodlinie do 1945 był hrabia Fryderyk Leopold von Praschma.

Zamek Niemodlin, Bursztynowa Komnata

Po II wojnie światowej zamek był siedzibą: Państwowego Urzędu Repatriacyjnego, liceum, szkoły podoficerskiej. Przez 10 lat stał opuszczony i niszczejący.

W 1990 zrujnowany obiekt kupił prywatny inwestor. W murach zamku Jan Jakub Kolski nakręcił film Jasminum, który miał premierę w 2006. W tym samym roku właścicielem zabytku został łódzkiInstytut Postępowania Twórczego.

W 2015 zamek w Niemodlinie trafił w ręce nowego właściciela, spółki Centrum z Łodzi, która zamierza przywrócić mu dawną świetność, a przede wszystkim ponownie otworzył go dla zwiedzających.

Niemodlin.web
Niemodlin.web
Niemodlin.web

Zamek Piastów Śląskich

w Brzegu

Pierwsze informacje o istnieniu zamku pochodzą z 1235 r. Wówczas miał tu swoją siedzibę namiestnik książęcy. Zamek stanowił także miejsce postojowe w czasie podróży dla książąt wrocławskich. Około 1300 roku wzniesiona została kwadratowa, ceglana wieża, nazwana później Wieżą Lwów, gdyż na jej zwieńczeniu znajdowały się kamienne lwy. Dolna część wieży zachowała się do dziś, jako najstarsza część zamku.

W 1311 r. wyodrębniło się Księstwo Brzeskie i wówczas zamek stał się siedzibą książąt brzeskich. W latach 1360–1370 książę Ludwik I brzeski dokonał przebudowy zamku. Do dziś zachowały się ówczesne fragmenty muru. Podczas tej rozbudowy w latach 1368–1369 obok zamku wzniesiono gotycką kaplicę św. Jadwigi, która stała się kolegiatą, oraz nowy budynek mieszkalny.

W połowie XVI w. książę Jerzy II z żoną Barbarą z Hohenzollernów dokonali przebudowy obiektu na styl renesansowy, wzorując się na Zamku Królewskim na Wawelu. Z tej racji zamek jest określany mianem Śląskiego Wawelu. W latach 1541–1544 wzniesiono południowe skrzydło, a między 1544 a 1547 r. powstało skrzydło wschodnie. 17 października 1547 r. zmarł książę Fryderyk II, a nadzór na pracami budowlanymi przejął jego syn Jerzy II.

W latach 1554–1560 wzniesiono reprezentacyjny budynek bramy wjazdowej. Składa się ona z trzech kondygnacji. Dolna ma motyw antycznego łuku triumfalnego. Ponad łukiem fundator umieścił posągi swój i żony w rzeczywistych wymiarach oraz herby rodowe trzymane przez pary giermków. Książę zlecił także umieszczenie nad oknami pierwszego piętra dwóch rzędów popiersi swoich przodków.

Dziedziniec zamku ozdabia wewnętrzny portal bramy wjazdowej i dwupiętrowe renesansowe krużganki. Zamek miał bogato wyposażone wnętrza. Jerzy II zamówił we Flandrii arrasy o łącznej długości 300 łokci (170 m). Wyposażenie sal nie dotrwało do naszych czasów.

Kolegiatę została w tym czasie przekształcona w mauzoleum książąt śląskich.

Przebudową zamku zajmowali się włoscy architekci Jakub i Franciszek Parr. Ich kontynuatorami byli Bernard i Piotr Niuronowie, którzy pod koniec wieku ufortyfikowali rezydencję. Prace budowlane trwały do 1560 r., a wykończenia do 1582 r.W 1675 r. na zamku zmarł ostatni potomek z linii Piastów śląskich, Jerzy Wilhelm i rezydencja zaczęła podupadać. Opuszczony zamek uległ niewielkim zniszczeniom w czasie ostrzału miasta przez króla pruskiegoFryderyka II w 1741 r. Następnie zamek pełnił funkcję karczmykoszar, magazynu.

W 1922 r. usunięto z zamku magazyny i przeprowadzono drobne konserwacje: zabezpieczono Bramę Wjazdową. W 1924 r. założono tu Muzeum Miejskie. W 1945 r. budowla została ponownie uszkodzona. W 1952 r. otwarto tu obecne muzeum. W latach 1966–1990 budowlę odbudowano na wzór stanu z XVI w. Odnowiono Bramę Wjazdową, krużganki i kilka sal.

Zamek posiadał status zabytku klasy 0 (nomenklatura ta obecnie nie jest już stosowana). Obecnie znajduje się tu Muzeum Piastów Śląskich. Wewnątrz zgromadzone są zabytki związane z historią miasta i ziemi brzeskiej oraz Piastów śląskich. W 2013 roku w plebiscycie na 7 nowych cudów Polski organizowanym przez National Geographic zamek zajął 7 miejsce.

W 2018 r. zamek wpisany został na listę pomników historii w ramach akcji "100 Pomników Historii na stulecie odzyskania niepodległości".

brzeg.web
brzeg.web
brzeg.web

Pałac w Kamieniu Śląskim

  • Pałac w Kamieniu Śląskim – zabytkowy budynek, który znajduje się przy ul. Parkowej 1 w Kamieniu Śląskim. Obecnie mieści się w nim sanktuarium św. Jacka, które cieszy się dużą sławą wśród turystów i pielgrzymów.

  • Patronem sanktuarium jest św. Jacek Odrowąż, który urodził się w pałacu w 1183 r. Pięć wieków później rodzina von Larischówprzebudowała średniowieczną warownię w barokowy pałac, a komnatę, w której miał narodzić się najsławniejszy z Odrowążów, przeznaczyła na kaplicę. Od początku XVIII wieku do sanktuarium św. Jacka w Kamieniu Śląskim, co roku przybywały tysiące pielgrzymów.

kamieniu-śląski.web
kamieniu-śląski.web
kamieniu-śląski.web
kamieniu-śląski.web
kamieniu-śląski.web
kamieniu-śląski.web

Pałac w Kopicach

Od 1360 roku Kopice były siedzibą rodu von Borsnitz, później znajdowały się w rękach rodziny von Beess (od 1450 roku). W 1534 roku posiadał je kanonik katedry wrocławskiej Baltzar von Neckern, po nim Jan Henryk Heymann von Rosenthal, Gotfryd von Spaetgen, a od 1751 roku śląska rodzina szlachecka von Sierstorpff. Rycerska siedziba została przebudowana na rezydencję w stylu klasycystycznym w 1783 roku według projektu opolskiego architekta Hansa Rudolpha. W 1859 roku obiekt zakupiony przez Hansa Ulryka von Schaffgotscha i Joannę Gryczik von Schomberg-Godulla, właścicielkę dóbr kopickich. Przebudowany w 1864 roku według projektu architekta Karla Lüdecke z Wrocławia oraz mistrza budowlanego Konstantego Heidenreicha z Kopic. Ogród zaaranżował Wilhelm Hampel, królewski ogrodnik. Po przebudowie pałac zyskał charakter w stylu neogotyku z elementami neorenesansowymi.

Ruiny pałacu od strony południowo-zachodniej otoczone są parkiem krajobrazowym o powierzchni 70 ha zaprojektowanym przez Wilhelma Hempla. W parku jest 10 stawów oraz okazy drzewostanu liściastego i iglastego. Początkowo w parku istniało wiele budowli, m.in. Świątynia Dumania.

Do lutego 1945 roku zespół pałacowo-parkowy był we władaniu rodziny von Schaffgotsch. W 1948 roku, w ramach likwidacji mienia podworskiego, przekazano do Muzeum Powiatowemu w Nysie obraz z wyposażenia pałacu, tj. Madonnę Lombardzką z XVI wieku[4], jest to prawdopodobnie jedyny zachowany obraz z tego obiektu. W 1958 roku pałac został podpalony przez nieznanych sprawców, a w latach kolejnych rozgrabiony i zdewastowany. Nominalnie należał wówczas do Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w Katowicach. W 1990 roku zakupiony przez krakowskiego biznesmena Adama Koca oraz Violettę Koc za sumę 5000 złotych, płatne w ratach do 2014 roku. Inwestor obiecał gminie, że doprowadzi obiekt do stanu sprzed 1958 r. w ciągu 4 lat. Obietnicy nie dotrzymał. Budynek nadal ulegał dewastacjom i grabieżom. Obiekt utracił m.in.: rzeźbę świętej Elżbiety, świętej Jadwigi, rycerza Siboto, posąg Hansa Ulricha Schaffgotscha oraz fontannę; zniszczono świątynię dumania w parku.

W czerwcu 2008 roku pałac nabyło śląskie przedsiębiorstwo Zarmen, które zabezpieczyło prowizorycznie obiekt i przeprowadziło prace porządkowe.

Z zespołu została wywieziona figura św. Krzysztofa, którą po odrestaurowaniu ustawiono w pobliżu Collegium Minus w Opolu.

W lutym 2014 roku pałac został ponownie wystawiony na sprzedaż za sumę 5 milionów złotych. W styczniu 2017 roku zespół pałacowo-parkowy kupiła spółka Globucor Luxembourg Polska Sp. z o.o., która planuje utworzyć w pałacu muzeum oraz dokonać renaturyzacji parku o powierzchni 55 ha na przestrzeni 7 lat.

kopice.web
kopice.web
kopice.web
kopice.web
kopice.web

Dąbrowa (powiat opolski)

Historycznie Dąbrowa leży na Górnym Śląsku.

Posiada bogatą historię, ściśle powiązaną z dziejami Śląska jako całości. Okolice Dąbrowy kilkakrotnie zmieniały przynależność państwową. Od 1945 roku znajdują się w Polsce; początkowo w województwie śląskim, a od 1950, gdy utworzono województwo opolskie, do chwili obecnej – w województwie opolskim.

dąbrowie.web
dąbrowie.web
dąbrowie.web
dąbrowie.web
dąbrowie.web
dąbrowie.web

Pałac w Sulisławiu

Istnienie zamku i majątku rycerskiego sięga średniowiecza i ma powiązania z zakonem Templariuszy. Początki pałacu sięgają XVII stulecia (1688). Jednym z prominentnych właścicieli tego obiektu był cesarz Wilhelm I. W 1888 roku właścicielem Sulisławia został Hans Karl Hrabia von Schaffgotsch, syn właściciela pałacu w Kopicach. Przebudował on pałac w stylu neogotyckim. Od 1909 roku pałac był dzierżawiony, a w 1919 roku został sprzedany hrabiemu von Franken-Sierstorpff. Po II wojnie światowej pałac przejęła administracja państwowa. Często zmieniający się zarządcy doprowadzili do licznych zniszczeń. Od 1966 roku pałac był opuszczony. W 1978 roku przejęło go Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.
sulislaw.web
sulislaw.web
sulislaw.web
sulislaw.web
sulislaw.web

Zamek w Rogowie Opolskim

  • 1612 – zamek po śmierci Stefana Rogoysky przechodzi na własność jego żony z rodu Wrbsky (Wierzbiccy). Rogoyscy pozostali w Dąbrówce i zostali wygnani dopiero po przejęciu władzy przez Prusy w 1741 roku.

  • 1757 – zaniedbany zostaje zakupiony przez hrabiego Henryka Adolfa von Roederna z Krapkowic.

  • ok. 1760, po śmierci hrabiego zostaje sprzedany hrabiemu Karolowi Wilhelmowi von Haugwitz, który przekształcił zamek w dworek szlachecki.

  • XIX wiek – Christian Heinrich Kurt von Haugwitz, premier Prus, dobudowuje zachodnie skrzydło w stylu klasycystycznym oraz zakłada park krajobrazowy w stylu angielskim.

  • 1932 – umiera ostatni przedstawiciel rodu – Heinrich von Haugwitz – posiadłość przechodzi w ręce duńskiej linii rodu, która wyznacza zarządcę. Zamek zostaje przekształcony w obóz szkoleniowy dla Hitlerjugend, zwłaszcza z Berlina.

  • 1945 – nacjonalizacja zamku – w części mniej zniszczonej początkowo jest wykorzystywany jako przedszkole, a później magazyn zboża.

  • 1947 – ze zdewastowanej kaplicy rodowej zostają usunięte trumny (niektóre zniszczone) z ciałami rodziny Haugwitz i pochowane w nieoznakowanej mogile na cmentarzu parafialnym. W późniejszym czasie grób został przykryty drogą i śmietnikiem.

  • 1964 – zrujnowany zamek zostaje przekazany Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Opolu, w którym po odbudowie zostaje otwarta filia z cennymi starodrukami i innymi zbiorami specjalnymi.

  • 2010 – odnalezienie grobu rodziny von Haugwitz, ekshumacja i identyfikacja ciał. W listopadzie nastąpił ponowny pochówek w przypałacowej kaplicy. oraz odsłonięcie pamiątkowej tablicy w języku polskim i niemieckim. W styczniu 2011 okazało się, że tekst w języku niemieckim pełen jest rażących błędów ortograficznych i stylistycznych.

rogowie-opolski.web