adlex.web

+48572539218 +48698087507

lesny raj

©2019 by ADLEX-TURYSTYKA. Wszelkie prawa zastrzeżone

Pałac w Chocianowie

Pałac w Chocianowie – jeden z zabytków miasta Chocianów, położony przy drodze prowadzącej do Chojnowa.

Budowa gotyckiego zamku rozpoczęła się w XIII w. na rozkaz księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego i stał się siedzibą książąt legnickich. W 1444 roku został sprzedany niemieckiej rodzinie Dornheinów jako lenno. Szybko przechodził z rąk do rąk. Po nich mieli tu swoją rezydencję kolejno Nostitzowie, Stoschowie i Dohnowie. Na początku XVIII wieku zamek należący do Melchiora Gotloba Rederna został przebudowywany na barokową rezydencję w latach 1728-1732. Projekt i prace remontowe powierzone zostały architektowi Martinowi Frantzowi z Rewla. Z założenia średniowiecznego zachowała się jedynie czworoboczna wieża. Podczas tej rozbudowy założono również park pałacowy, a obok pałacu powstały dwie oficyny. W XIX wieku zamek poddano restauracji, kolejna miała miejsce w latach 1937-1939. Pod koniec II wojny światowej pałac częściowo spłonął i popadał w coraz większą ruinę, jedynie w 1954 przeprowadzono prace zabezpieczające. Od 1997 roku pałac ma prywatnego właściciela.

Zamek w Górze

Zamek w Górze - pozostałości zamku w miejscowości w Góra w woj. dolnośląskim, w powiecie górowskim, w gminie Góra.

Zamek został prawdopodobnie wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku. Wzmianki o nim pochodzą z 1409 roku. Budynek, który uznaje się za jego pozostałość, ma kształt czworokątny, wzniesiony jest z cegły; stanowi część południowi-zachodniego odcinka murów miejskich. W XIX w. został przebudowany na więzienie

Zamek w Czerninie Górnej

Wieś Schyrnino wymieniana jest w dokumentach z 1308 roku. Wchodziła wtedy w skład dóbr kościelnych. Budowę zamku rozpoczął na przełomie XIV i XV w. kasztelan międzyrzecki Jan z Czerniny herbu Wierzbno. Po jego śmierci w 1423 r. zamkiem zajął się jego syn Jocusch Von der Czyrne, ale już siedem lat później sprzedał majątek niejakiemu Magnusowi von Label. Około 1492 roku zamek wraz z otaczającymi go dobrami trafia w ręce rodziny von Dohna. Ich starania doprowadziły do nadania przywileju lokacyjnego dla miasta przez Władysława Jagiellończyka. W 1538 r. Henryk VII von Dohna sprzedaje majątek i miasto braciom von Stoch z Mojęcic, których potomkowie rozbudowali i ufortyfikowali miasto. W XVII w. miasto było kilkakrotnie świadkiem zmagań wojsk duńskichszwedzkich i pruskich. Panowała tu także ospa. Pod koniec XVII w. zamek zostaje przebudowany na rezydencję w stylu barokowym przez Abrahama von Stoch. Umarł on bezpotomnie pozostawiając rezydencje najstarszej siostrze Jadwidze Helenie. Po jej śmierci w 1703 r. miasto przeszło w ręce rodziny von Lestwitz. Zmieniało jeszcze kilkakrotnie właścicieli, byli to m.in. Adam Melchior, Jerzy Abraham i Karol Rudolf. Karol Rudolf umarł 9 sierpnia 1803 roku nie pozostawiwszy potomka. Swój majątek zapisał Stowarzyszeniu Dziewic Ewangelickich, którego głównym zadaniem było nauczanie młodych dziewcząt prowadzenia domu. Organizacja przyczyniła się do rozwoju szkolnictwa w okolicznych wsiach. Przetrwała do końca II wojny światowej. Wojnę obiekt przetrwał nienaruszony, po wojnie został upaństwowiony. Przez pewien czas zamieszkiwany był przez pracowników Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W latach pięćdziesiątych XX wieku został opuszczony, a jego wyposażenie rozkradzione. Zaniedbany w następnych kilkudziesięciu latach popadł w ruinę.

Zamek w Wąsoszu

Zamek w Wąsoszu (województwo dolnośląskie) – wybudowany w XIV wieku, przebudowany w XVI wieku, w XVIII wiekuprzebudowany na barokową rezydencję. Ostatni raz przebudowany w 1924.

Wybudowany przez książąt oleśnicko-głogowskich, na miejscu dawnego grodu książęcego, w 1520 roku właścicielem był biskup wrocławski Jan Turzo, później był w rękach książąt legnickich. W 1759 roku. splądrowany przez Austriaków, skrzydło północne z kaplicą zostało wyburzone. Mieści się przy ulicy Zamkowej.

Pałac Wąsocz

Pałac w Sułowie

Pałac zbudowany w stylu barokowym, przebudowany w XVIII w. w stylu rokoko, odnowiony w latach 60. XX w. W środku wystrój barokowy i, w mniejszym stopniu, rokokowy np. piec kaflowy. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park.

Zamek w Żmigrodzie

Zamek w Żmigrodzie wspominano po raz pierwszy w 1296. Przypuszcza się, że była to jeszcze budowla drewniana. Następna informacja o castrum należącym do książąt oleśnickich pochodzi z 1375 r. Była to budowla na planie nieregularnym ze stojącą od północy wieżą i bramą wjazdową od południa, stojąca wśród rozlewisk rzeki Baryczy i otoczona fosą. Wśród właścicieli byli biskupi wrocławscy, książęta oleśniccy oraz rycerze.

Wraz ze śmiercią ostatniego Piasta oleśnickiegoKonrada Białego, w 1492 roku miasto wraz z zamkiem przeszło na własność króla czeskiego Władysława Jagiellończyka, który to przekazał miejscowe ziemie polskiemu feudałowi z Wielkopolski, Zygmuntowi Korcbokowi (Kurzbachowi) z Witkowa (Witkowskiemu). Wilhelm Kurzbach był w 1560 roku budowniczym drugiej, zachowanej wieży. Jest to budowla czworoboczna, czterokondygnacyjna o charakterze mieszkalno-obronnym.

Rodzina Kurzbachów władała zamkiem do 1592 r., kiedy to został sprzedany Adamowi Schaffgotschowi. Na przełomie XVI i XVII w. zamek był dwukrotnie niszczony przez pożary. Odbudowany i silnie umocniony zamek przez dwa lata skutecznie odpierał ataki wojsk szwedzkich. Zdobyty został w 1642 r. i odtąd służył przez 8 lat jako szwedzka baza wypadowa na Śląsk.

Od połowy XVII w. aż do końca II wojny światowej właścicielami była rodzina von Hattzfeld. Melchior von Hattzfeld, feldmarszałekaustriacki, dokonał przebudowy zamku na okazały barokowy pałac w II poł. XVII wieku lub na początku XVIII w. Średniowiecznebudynki z wyjątkiem wieży zostały zburzone. Pałac zmodernizowano w XVIII w. Architektem nowego, klasycystycznego skrzydła, był Carl Gotthard Langhans.

W dniu 9 lipca 1813 roku pałac był miejscem spotkania cara Rosji Aleksandra I oraz króla pruski Fryderyka Wilhelm III, którzy wraz z posłami angielskim i austriackim opracowywali plan ostatecznego pokonania Napoleona. Ustalenia przeszły do historii jako tzw. protokół trachenberski lub protokół żmigrodzki. W XIX w. zdjęto z wieży czterospadowy dach i dobudowano górne partie ozdabiając je neogotyckim krenelażem.

Pałac został zniszczony w 1945 i nie został później odbudowany. Ocalała jedynie wieża, która została odrestaurowana na zewnątrz. W latach 70. XX wieku dokonano wyburzenia ogromnej części ruin pałacu. Gruz wywieziono, a pozostała część zachowanych ruin stanowi ułamek oryginalnej wielkości pałacu. W 2007 rozpoczęto odrestaurowywanie tejże zachowanej części ruin oraz wnętrza wieży, z wykorzystaniem środków unijnych. Od 2008 pozostałości zamku są zagospodarowane turystycznie.

Zamek w Lubinie

W obrębie obecnego terenu zamkowego istniał gród obronny (później kasztelański) o konstrukcji drewniano-ziemnej z XIII wieku (wzmiankowany w 1224). Gród stopniowo modernizowano, a jego usytuowanie na skrzyżowaniu ważnych szlaków kupieckich znacząco wpłynęło na założenie miasta. Budowa zamku została potwierdzona w dokumencie z 1312 (budowniczym był prawdopodobnie książę żagański Konrad II).

W 1339 książę Bolesław III Rozrzutny władca Legnicy, planował przebudowę zamku, jednakże brak jakichkolwiek potwierdzających czy opisujących ten fakt dokumentów nie pozwala określić skali realizacji tego projektu. Wiadomo natomiast, że rozbudowa obiektu trwała jeszcze za księcia Ludwika I (książę mieszkał na zamku od 1349 do 1359 roku, kiedy przeniósł się do Brzegu). Na jego polecenie połączone zostały obwody murów miejskich i zamkowych.

Od strony południowo-wschodniej teren zamkowy zajmowany był przez rezydencję książęcą, w przeciwległym narożniku znajdowała się zabudowa gospodarcza, na zachód wieża kamienna (wzniesiona na rzucie prostokąta o wym. 12x14 m) istniejąca do XVIII w., będąc najsilniejszym punktem oporu. W południowo-zachodniej części terenu znajdowała się kaplica zamkowa, fasadą zachodnią połączoną z murem obronnym. Mur obronny, dodatkowo chroniony fosą wodną, opasał cały teren od północy, wschodu i południa. Od północy mur zamkowy był połączony z murami obwodowymi miasta szerokim korytarzem (25 m długości), który osłaniała silna wieża bramna i fosa wodna z mostem zwodzonym. Wieża stała 3 m na północ od kaplicy, krótszym bokiem równolegle do północnej elewacji kaplicy. Prowadził przez nią sklepiony przejazd ostrołukowy, chroniony broną (krata drewniana, najczęściej okuta żelazem) stała jeszcze w 1841 r.

Zamek, jako silna warownia oraz rezydencja, przetrwał do 1641, kiedy podczas oblężenia przez wojska szwedzkie pod dowództwem gen. Stallhannsa został prawie zupełnie zniszczony. Ostały się jedynie mury zewnętrzne, wieża bramy oraz kaplica. Od tego momentu, pomimo licznych sugestii i próśb mieszkańców (1658 r.), na odbudowę nigdy nie znalazły się pieniądze.

Dopiero po roku 1675 wzniesiono budynek administracji majątku w Małomicach, który po pożarze w 1757 r. został odbudowany z wykorzystaniem fundamentów zabudowań zamkowych. Pierwsze wykopaliska przeprowadzono po 1970 r. i potwierdziło się istnienie wolno stojącej kamiennej wieży.

Zamek w Wołowie

Zamek w Wołowie prawdopodobnie powstał w początkach XIV wieku z polecenia księcia głogowskiego Konrada I, choć jest to kwestia sporna. Zamek został przebudowany w XVI wieku i XVII wieku, a na początku XVIII wieku został zniszczony przez pożar. Odbudowa nastąpiła w latach 1714-1725, a kolejne, mniejsze przeróbki miały miejsce aż do końca XIX wieku.
Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 22 lutego 1993 roku zamek został wpisany do rejestru zabytków

Zamek Piastowski w Legnicy

VIII wieku, pośród rozlewisk, na tzw. "przepływowym" Pojezierzu Legnickim, w miejscu gdzie Czarna Woda i Kaczawa łączyły się tworząc na przestrzeni wielu kilometrów sieć kanałów i starorzeczy, zbudowano gród drewniano-ziemny. Trzebowianie - prawdopodobni budowniczowie fortecy wykorzystując naturalne walory obronne ujścia Czarnej Wody usypali sztuczne wzniesienie, na którym wznieśli warowny gród. Był on razem z grodem w Jaworze miejscem obrony i kontroli ziemi plemienia Trzebowian.

Badania dendrochronologiczne dowodzą, że w czasach panowania Mieszka I zbudowano tu około 985 roku nowy gród w formie tzw. "grodu piastowskiego" (stało się to jednocześnie wraz z budową grodów we Wrocławiu i Opolu). Budowa nowego grodu miała zabezpieczyć tereny Śląska przyłączone właśnie wtedy do państwa Piastów.

Na miejscu drewnianego grodu wspominanego też za czasów Bolesława Kędzierzawego, w końcu XII wieku wzniesiono zamek, który był pierwszą murowaną warownią na ziemiach polskich. W tym czasie zamek był otoczony fosą, a okazały pałac (palatium) nowymi wałami drewniano-ziemnymi. Wzgórze zamkowe podzielone było na dwie części: główną, w której znajdowała się rezydencja książęca wraz z kaplicą i wieżą św. Piotra, oraz drugą o charakterze gospodarczo-administracyjnym, w którym zapewne umiejscowiono dom kasztelana, budynki gospodarcze oraz strzegącą bramy wjazdowej wieżę, nazwaną potem wieżą św. Jadwigi. Dla Bolesława I Wysokiego i jego syna Henryka pałac na zamku w Legnicy był główną rezydencją, obaj książęta spędzali w zamku dużo czasu, rozporządzając stąd całością swego władztwa. W roku 1172, podczas buntu Jarosława – syna Bolesława I – książę został wygnany z Legnicy, a zamek spalony.

W 1241 roku budowla skutecznie obroniła się przed oblegającymi go Mongołami.

Zamek książęcy w Legnicy był w XII i XIII wieku jedną z dwóch głównych rezydencji władców Śląska.

PałacWarta Bolesławiecka

Dwór renesansowy a następnie pałac w Warcie Bolesławieckiej został wybudowany dla Hansa von Zedlitz w 1540 r. Budowniczym był, być może, znany mistrz łużycki Wendel Rosskopf. Dwór był rozbudowywany w 1613 r. i w XVIII w. (barokizacja, otoczenie fosą z mostem), a w 1899 r. poddany restauracji która zniszczyła niestety szereg autentycznych detali.. Pozostały ozdobne, renesansowe szczyty, portale i pozostałości dekoracji sgraffitowej (zarówno XVI-wiecznej, jak i jej XIX-wiecznej repliki). Interesujące są także zabudowania gospodarcze z XVII-XIX w. i duży park krajobrazowy z pięknym stawem, aleją dębową i starymi grabami (pomniki przyrody). Dwór znajduje się na terenie gospodarstwa rolnego w zach. części wsi.

Zamek w Kliczkowie

  • 1297 (?) powstanie murowano-drewnianego zamku na wysokim, prawym brzegu Kwisy w systemie warowni granicznych książąt świdnicko-jaworskich. Ufundowany prawdopodobnie przez Bolka I Surowego do obrony przed najazdami czeskimi,

  • pod koniec XIV wieku zamek utracił znaczenie obronne; lenno królów czeskich,

  • 1579 Rechenbergowie otrzymują od cesarza Rudolfa II zamek wraz z folwarkiem jako lenno - przebudowano go na rezydencję renesansową; fundacja ołtarza w kościele pw. Trzech Króli; Kliczków otrzymał prawa miejskie i targowe,

  • 1611 wizyta króla Czech i cesarza Niemiec Macieja,

  • po zakończeniu wojny trzydziestoletniej Kliczków jest własnością rodu von Schellendorf,

  • 1703 dobra w spadku otrzymuje rodzina von Frankenberg związana z niemieckim dworem cesarza Leopolda I; wokół zamku powstaje założenie parkowe,

  • 1747 majątek kliczkowski nabywa rodzina von Promnitz,

  • w posiadaniu rodziny zu Solms-Baruth od 1767 aż do konfiskaty majątku przez nazistów podczas II wojny światowej na skutek aresztowań po nieudanym zamachu na Hitlera,

  • w okresie wojen napoleońskich majątek zniszczony i rozgrabiony przez wojska napoleońskie,

  • w XIX wieku rezydencja kilkakrotnie gruntownie przebudowywana, największa przebudowa miała miejsce w latach 1879-1882, kiedy zamek rozbudowano według projektu Karola von Grossheim i Heinricha Kaysera[1],

  • w latach 1877-1918 na zaproszenie właściciela dóbr w Kliczkowie gościł wielokrotnie cesarz niemiecki Wilhelm II,

  • majątek przetrwał II wojnę światową bez większych zniszczeń; w 1945 doszczętnie rozgrabiony przez Armię Czerwoną i szabrowników podążających za frontem; następnie siedziba nadleśnictwa, częściowo uszkodzony,

Pałac w Trzebieniu

Pałac z 2 poł. XIX w., wybudowany przez Zamoyskich w stylu eklektycznym z elementami architektury późnego renesansu francuskiego. Pałac zlokalizowany jest w starym parku, gdzie w XVII wieku istniał dwór myśliwski wybudowany przez hrabiego Stanisława Herakliusza Lubomirskiego. Dobra w Trzebieniu przeszły następnie w posiadanie Potockich, a w XVIII wieku w posiadanie kanclerza wielkiego koronnego Andrzeja Zamoyskiego. 
Od 1913 r. były rezydencją Jana Zamoyskiego -właściciela dóbr magnuszewskich. W 1933 r. ziemie stały się własnością Stanisława Zamoyskiego, który dokonał przebudowy pałacu. W okresie międzywojennym rezydencja w Trzebieniu była miejscem spotkań elit politycznych Drugiej Rzeczpospolitej, w posiadłości bywał marszałek polski Edward Śmigły-Rydz. Tu także dorastała księżniczka Czartoryska. W czasie II wojny światowej pałac uległ częściowemu zniszczeniu, a po wojnie następowała dalsza dewastacja. W parku są liczne stare drzewa pomniki przyrody i pozostałości po stawach. Od 1983 r. pałac jest własnością prywatną.

Zamek  Czoha w Suchej

Powstał jako warownia graniczna na pograniczu śląsko-łużyckim w latach 1241–1247 z rozkazu króla czeskiego Wacława I Przemyślidy. W 1253 roku przekazany biskupowi miśnieńskiemu von Weisenow (Łużyce były wówczas częścią korony czeskiej).

W 1319 roku jako posag wraz z okolicznymi ziemiami został włączony do księstwa jaworskiego, którym władał Henryk I jaworski. Po śmierci krewnego w 1346 roku przejął go wraz z całym księstwem zmarłego Bolko II Mały, książę świdnicko-jaworski. Po śmierci księżnej Agnieszki Habsburg, wdowy po Bolku II Małym, na mocy układu o przeżycie z cesarzem i królem Czech Karolem IV Luksemburskim wrócił do Czech. Od 1389–1453 w dobrach rycerskich rodów von Dohn i von Klüks. W latach 1451 − 1700 zamek był własnością łużyckiego rodu von Nostitz. Na początku XV wieku bezskutecznie oblegany przez husytów, ostatecznie w 1427 roku zdobyty przez oddział Czirnina pod nieobecność właścicieli. Odbity krótko później.

Zamek pod polską nazwą Czocha w książce pt. Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej wydanej w Głogówku w 1847 wymienił górnośląski nauczyciel i pisarz Józef Lompa, który notuje, że w owym czasie był to „zamek spustoszały”.

Zakupiony w 1909 roku przez drezdeńskiego producenta wyrobów tytoniowych (cygar) Ernsta Gütschowa za 1,5 mln marek, do 1912 roku został przebudowany przez znanego architekta berlińskiego Bodo Ebhardta zgodnie z wyglądem zachowanym na rycinie z 1703 roku. Podczas przebudowy zniszczono jednak wiele najstarszych fragmentów kompleksu. W dawnej fosie urządzono zwierzyniec. Ernst Gütschow utrzymywał dobre stosunki z dworem carskim, a po rewolucji z rosyjskimi emigrantami, od których skupował różne przedmioty o wysokiej wartości artystycznej. W zamku mieszkał do marca 1945 roku. Opuścił zamek, zostawiając najcenniejszą część wyposażenia. Przyjmuje się, że w latach II wojny w zamku mieściła się szkoła szyfrantów Abwehry, jednak brak na to dowodów.

Po II wojnie światowej zamek przechodził różne koleje losu. Był wielokrotnie okradany z mebli i wyposażenia zarówno przez Rosjan, jak i rodzimych szabrowników. Część zbiorów bibliofilskich została zabrana w ramach akcji rewindykacyjnych do Wrocławia. W ostatnich latach dominowała sensacyjna teza, że największej kradzieży dopuścił się 1 lutego 1946 roku burmistrz Leśnej, Kazimierz Lech, wspólnie z Krystyną von Saurma, bibliotekarką zamkową, która odkryła zamkowy schowek, wywożąc pełną ciężarówkę mienia zamkowego: (insygnia koronacyjne Romanowów, 60 popiersi carów rosyjskich, 100 ikon, zastawy porcelanowe, biżuterię, obrazy), z którą udało mu się przedostać do amerykańskiej strefy okupacyjnej. Ostatecznie teza ta została obalona, albowiem ikony zostały zabrane do składnicy rewindykacyjnej w Jeleniej Górze, a stamtąd trafiły do Warszawy. Następnie w zamku przez krótki czas mieszkali uchodźcy z Grecji, którzy w sali rycerskiej trzymali zwierzęta gospodarskie, dopełniając tym samym dzieła dewastacji. Od 1952 roku mieścił się tam Wojskowy Dom Wczasowy i z tego powodu obiekt był utajniony, tj. nie występował na mapach. Od września 1996 roku publicznie dostępny jako ośrodek hotelowo-konferencyjny.

Ścinawka Górna

Pierwotny obiekt zbudowano przed XV w. Początkowo był skromnym dworem obronnymRenesansowy, trójkondygnacyjny dwórwybudowany w 1590 r. przez Fabiana von Reichenbacha przebudowany został na pałac w 1661 r. i w pierwszej połowie XVIII w. przez Götzenów. Pałac był wtedy jedną z najbardziej okazałych rezydencji rodowych w Kotlinie Kłodzkiej.

W latach 20. XVIII w. hrabia Franciszek Antoni Götzen wybudował w ramach założenia Kaplicę Św. Jana Nepomucena, bogato zdobioną freskami poświęconymi świętemu męczennikowi oraz innym świętym. Budowa trwała jednocześnie z finansowaną przez hrabiego przebudową kościoła parafialnego (obecnie bazyliki mniejszej) w pobliskich Wambierzycach.

Zespół pałacowo-folwarczny został w XIX wieku sprzedany przez rodzinę Götzenów i, jak wiele rezydencji Hrabstwa Kłodzkiego, zaczął podupadać. Największe zniszczenia miały miejsce po 1989 r. i likwidacji Państwowych Gospodarstw Rolnych, kiedy zespół był z jedynie formalnym nadzorem właścicielskim. W latach 90. XX w. wydzielono i sprzedano osobom prywatnym pałac letni, w którym obecnie mieszczą się pokoje gościnne. Reszta obiektu była zamieszkiwana przez kilka rodzin byłych pracowników PGR a główny budynek popadał w ruinę.

Na początku 2010 r. zainteresowanie przejęciem nieruchomości wyraziła brytyjska fundacja Save Britain's Heritage, która pod patronatem Karola, księcia Walii, miała zamiar przekształcić zespół w wielofunkcyjny obiekt z mieszkaniami prywatnymi i pomieszczeniami dostępnymi publicznie. Mimo spotkania przedstawicieli fundacji, księcia Karola, Generalnego Konserwatora Zabytków Tomasza Merty i Ministra Kultury Bogdana Zdrojewskiego, nie doszło do przejęcia nieruchomości przez fundację. Agencja Nieruchomości Rolnych, podlegająca ministrowi rolnictwa – w 2011 i 2013 wystawiła nieruchomość na sprzedaż w trybie przetargu z ceną wywoławczą ok. 1,5 mln zł, jednak bez skutku.

Pod koniec 2013 r. Agencja Nieruchomości Rolnych w trybie negocjacji sprzedała obiekt osobom prywatnym, które powołały Fundację Odbudowy Dworu Sarny. Fundacja zadeklarowała utworzenie w zespole pałacowym instytucji kultury muzycznej.

Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim

Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim – monumentalny pałac neogotycki z XIX wieku znajdujący się we wsi Kamieniec Ząbkowicki w województwie dolnośląskim.